Mei-dagboek, deel 2: onderbroeken en VIP-plekken

Als Anne-Frank-Ambassadrice-in-opleiding volgt redactielid Imre Korpadi een opleidingstraject van een jaar, waaronder een vijfdaags programma in mei samen met Duitse ambassadeurs. In teken van het thema “Freedom” houdt ze een paar dagboekfragmenten hiervan bij.

Elke avond aten we in het hostel aan het Vondelpark waar de Duitse ambassadeurs en een paar Nederlandse overnachtten. Ondanks dat ik een plekje in een studentenhuis voor mezelf had geregeld, at ik ook in het hostel. “I never say no to a free meal.” vertelde ik de Australische begeleider.
“That’s so typically Dutch!” vond hij. Maar eigenlijk was het niet vanwege het eten, want dat was niet zo geweldig, ik at mee vanwege de gezelligheid en omdat ik erachter kwam dat het leven van een student vooral bestaat uit hangen op een bank en uitwisselen waar je het goedkoopst je boodschappen kan halen.

Dus wanneer iedereen in het hostel aan het bijkomen was van het vele wandelen en brein uitpersen, relaxte ik met een groepje in het Vondelpark.
De avond van 4 mei, vertrok ik niet meteen na het eten naar het studentenhuis, maar bleef ik in het hostel om te wachten tot we naar de herdenking op de Dam gingen. Ondertussen was het hostel overspoeld met Duitse scholieren, die blijkbaar een uitje hadden wat toevallig samenviel met de herdenking en de bevrijding, en wat meteen een goede aanleiding was voor slechte grappen. Tussen deze scholieren kon ik alleen niemand meer vinden van het Anne Frank Huis en ik belde een van de Nederlandse ambassadeurs op of ik in zijn kamer kon wachten. Op een gegeven moment was het tijd om te gaan en ik maakte aanstalten om de kamer te verlaten toen één van de Duitse jongens uit het stapelbed klom.

“Why are you wearing no pants?” vroeg ik verbaasd, “We are about to go to the Dam.”
‘Why are we going to the Dam?’ vroeg hij net zo verbaasd.
“For the commemoration. The king and queen will be there, you know, so I think you should at least put some pants on.” Daarbij werden zijn ogen groot en hij begon te rommelen in een kast.
“What shirt do you think the queen would like better? This one, or this one?”
“Well, she does like blue, but we gotta hurry.”
Het kwam erop neer dat hij er nog tien minuten over heeft gedaan om een keuze te maken en z’n haar goed te doen.

Lucht op de Dam tijdens de herdenking

Eenmaal netjes aangekleed en wel arriveerden we met de hele groep bij de Dam. Althans, dichtbij de Dam, in één van de zijstraatjes, omdat alles al helemaal overspoeld was met mensen. Het was de bedoeling dat we wat aan de buitenkant zouden staan, omdat het anders na afloop te lang zou duren voor we uit de menigte zou kunnen komen, maar de lucht in de foto was het enige wat te zien was.
Ergens halverwege ontdekten we dat we de weerspiegeling van het scherm waarop de herdenking uitgezonden werd konden zien in een etalageraam en bij elke deuntje muziek vroeg er wel een Duitser: “Is this your anthem?”

Ik moet bekennen, het was niet erg spectaculair of indrukwekkend. Dat was het voor mij meer vorig jaar, toen we tijdens de herdenking in de auto zaten en de radio uit hoorden gaan en de auto’s zagen die stopten langs de kant van de weg. Dan zie je pas echt dat het dagelijkse leven even stilstaat. Maar het is wel bijzonder om te zien hoeveel mensen naar de Dam waren gekomen en hoe stil het was die twee minuten. Zelfs geen kuchje, of iemand die slikte, maar doodse stilte.

Geef een reactie